Shteti shqiptar ka shënuar sot një tjetër “sukses” të madh në fushën e sigurisë: një i paraburgosur me rrezikshmëri të lartë u largua qetësisht nga Spitali i Durrësit, nën shoqërinë simbolike të Policisë së Burgjeve, duke i lënë efektivët të shikojnë njëri-tjetrin me habi, ndërsa i arratisuri numëronte kilometrat drejt lirisë.

Me një plan sa të thjeshtë, aq edhe gjenial – “Dua të iki në tualet” – Altin Ndoci arriti të çmontojë një sistem sigurie që, sipas deklaratave zyrtare, “funksionon”, por që në praktikë duket se ekziston vetëm në letra dhe konferenca për shtyp.

Pesë efektivë për një të paraburgosur të rrezikshëm. Njëri shofer, dy në furgon për dekor, dhe vetëm dy brenda në spital. Një skemë sigurie që do ta kishin zili edhe filmat komikë. Ndoci, pasi mbaroi “procedurën sanitare”, vendosi të testojë refleksin e shtetit: një grusht, një sprint nga kati i tretë dhe… loja mbaroi.

Një prej policëve, në përpjekje për të shpëtuar nderin e institucionit, qëlloi në ajër. Plumbi u tremb, por i burgosuri jo.

Sipas burimeve, në parkim e priste një Audi A7 i bardhë, më i organizuar se i gjithë shoqërimi shtetëror. Makina bëri atë që shteti nuk arriti dot: funksionoi sipas planit.

Drejtoria e Burgjeve reagoi menjëherë me një deklaratë standarde, ku pranoi faktin, shprehu keqardhje dhe siguroi publikun se “strukturat janë vënë në lëvizje”. Një frazë që në Shqipëri përkthehet lirshëm si: “Nuk dimë ku është, por po e kërkojmë me mend.”

Ndërkohë, fakti mbetet i pandryshuar: – I burgosuri është i lirë – Polici është i goditur – Spitali është kthyer në dalje emergjente – Dhe shteti… sërish në shok

Kjo arratisje nuk është thjesht një incident. Është një pasqyrë e pastër e një sistemi që çalon, ku protokollet janë formale, përgjegjësia kolektive dhe dështimi gjithmonë “i paqartë”.

Në fund të ditës, Altin Ndoci nuk u arratis vetëm nga spitali i Durrësit. Ai u arratis nën hundën e shtetit – dhe e bëri pa shumë mundim.