E enjte, 26 shkurt 2026Durrës, Nr. 11

Fletore serioze që s'merret me pollatika se ka frikë

Lesh e Li

Organ NacionalistBotim i përditshëmNeoshqiptar

Nga statusi te prompt-i: debati Rama–Fevziu në epokën e Inteligjencës Artificiale

E mërkurë, 14 janar 202613 lexime

Përplasja mes Kryeministrit Edi Rama dhe gazetarit Blendi Fevziu duket se ka kaluar nga faza klasike e replikës politike në një territor të ri komunikimi, ku ironia, metafora dhe tani edhe Inteligjenca Artificiale shërbejnë si mjete argumentimi publik.

Nga statusi te prompt-i: debati Rama–Fevziu në epokën e Inteligjencës Artificiale
Foto: Arkiva

Përplasja mes Kryeministrit Edi Rama dhe gazetarit Blendi Fevziu duket se ka kaluar nga faza klasike e replikës politike në një territor të ri komunikimi, ku ironia, metafora dhe tani edhe Inteligjenca Artificiale shërbejnë si mjete argumentimi publik.

Pas akuzave për “shpifje” dhe “muhabete kafeneje”, Rama duket se ka zgjedhur të ilustrojë narrativën e tij përmes një logjike vizuale hipotetike: nëse realiteti mediatik, sipas tij, prodhon pamje të rreme të qeverisë nëpërmjet kasetave të inspektimeve, atëherë pse të mos prodhohen pamje po aq simbolike të vetë gazetarit?

Kështu lind metafora e re: Fevziu i shumëfishtë. Një herë në dëborë, një herë në vapë tropikale, njëherë duke moderuar debate në xhungël. Jo si fakt, por si ilustrim i idesë se realiteti mediatik, kur shkëputet nga verifikimi, mund të bëhet po aq elastik sa një imazh i gjeneruar nga AI.

Kjo qasje tregon një ndryshim domethënës në strategjinë e komunikimit të Kryeministrit. Rama nuk përpiqet më vetëm të përgënjeshtrojë akuzën, por të çmontojë autoritetin e burimit, duke e zhvendosur debatin nga “çfarë është e vërtetë” te “kush e prodhon të vërtetën”. Në këtë kuptim, Inteligjenca Artificiale shërben si alegori: një mjet që prodhon pamje bindëse pa domosdoshmëri faktike.

Nga ana tjetër, heshtja e Fevziut përforcon paradoksin. Gazetari që kërkon transparencë nga pushteti, zgjedh të mos japë llogari publike për akuzën e bërë, duke e lënë publikun mes dy realiteteve: atij politik dhe atij mediatik, të dy të mbështjellë me dyshim.

Në këtë kontekst, pyetja thelbësore nuk është më nëse ministrat udhëtojnë apo jo fundjavave, por nëse debatit publik i ka mbetur ndonjë terren i përbashkët real, apo gjithçka po rrëshqet drejt një hapësire ku narrativat prodhohen, riprodhohen dhe konsumohen si imazhe të gjeneruara me një klik.

Epoka e Inteligjencës Artificiale nuk e ka futur politikën shqiptare në rrezik për shkak të teknologjisë, por sepse ka zbuluar diçka më të vjetër: aftësinë e aktorëve politikë dhe mediatikë për të ndërtuar realitete paralele, ku e vërteta nuk verifikohet, por gjenerohet.

Në fund, dilema mbetet e hapur: po jetojmë një debat politik, apo thjesht po shikojmë një prompt të gjatë që askush nuk po e korrigjon?