Protesta e PD-së para Kryeministrisë shënoi një kapitull të ri në manualin e opozitarizmit modern: jo përplasje, jo tension, por atmosferë.

Fishekzjarret ndriçuan qiellin, brohoritjet u shkrinë me efektet piroteknike dhe protesta mori formën e një feste qytetare.

Mesazhi ishte i qartë—kjo nuk është betejë për pushtet, por për etikë politike; jo për rrëzim, por për “dinjitet opozitar”. Një opozitë që kërkon të dëgjohet pa e ngritur zërin, të shihet pa u përplasur.

Në këtë kornizë festive, politika u bë spektakël i kontrolluar: dritë shumëngjyrëshe, energji pozitive dhe kujdes maksimal që asgjë të mos ngjante kërcënuese.

Fishekzjarret, në fund të fundit, janë simbol i gëzimit—dhe protesta vendosi të fliste me gjuhën e gëzimit. Një zgjedhje që synon të tregojë se dhuna nuk është mjet, se pushteti nuk është obsesion, se beteja sapo ka filluar… por me ton të butë.

Ndërkohë, pak metra më tutje, te Kuvendi, shteti zgjodhi një gjuhë tjetër—atë të tymit. Policisë iu desh të përgjigjej, jo me dritë, por me mjegull; jo me risi, por me tymuese të skaduara. Një reagim që i shtoi analizës një simbolikë të pashmangshme: përballë fishekzjarreve të reja, nxirren nga depot mjetet e vjetra; përballë një proteste “pa dhunë”, përdoret një refleks i konsumuar.

Kontrasti u bë vetë mesazhi politik i ditës. Opozita ndriçon qiellin për të treguar qetësi; pushteti mjegullon hapësirën për të ruajtur kontrollin. Njëra palë prodhon imazh, tjetra prodhon tym—madje me afat të kaluar. Dhe qytetarët, si gjithmonë, mbeten mes dritës që verbërson dhe tymit që pengon shikimin.

Protesta nuk ishte as revolucion dhe as përplasje—ishte një provë karakteri për të dyja palët. Opozita demonstroi se mund të protestojë pa tronditur, ndërsa shteti tregoi se mund të reagojë pa u përditësuar.

Beteja sapo ka filluar, thonë të dyja palët—njëra me fishekzjarre, tjetra me tymuese të skaduara. Dhe nëse ky është preludi, atëherë politika shqiptare ka zgjedhur ta hapë aktin e radhës mes dritës dhe mjegullës.