Në Shqipëri ka ndodhur sërish ajo që ndodh çdo herë kur bie shi: u përmbytëm, por fatmirësisht fajtori u gjet menjëherë. Jo, nuk janë projektet e dështuara, kanalizimet e lëna pas dore, urbanizimi pa plan, mungesa e mirëmbajtjes apo institucionet që paguhen për t’i parandaluar këto gjëra. Fajtorët janë… shqiptarët me shishe plastike në dorë.

Kryeministri, me ndjeshmërinë e një kronisti të motit dhe autoritetin e një pastruesi ndërgjegjesh, publikoi pamje nga Shkozeti dhe na shpjegoi se përmbytjet nuk vijnë nga qielli, por nga sjellja jonë e keqe qytetare. Sipas kësaj logjike, Shqipëria nuk ka probleme infrastrukturore — ka probleme edukate.

Shirat e furishëm, që në çdo vend normal quhen fenomen natyror, në Shqipëri quhen provë karakteri. Nëse përmbytesh, do të thotë se diku ke hedhur një qese plastike në vitin 2013 dhe tani po e paguan karmën.

Nga Durrësi në Shkodër, nga Lezha në Gjirokastër, uji hyn në shtëpi, por përgjegjësia del nga dritarja. Qeveria nuk përmbytet kurrë — ajo noton mbi deklarata.

Në këtë realitet paralel, kanalet nuk bllokohen sepse nuk pastrohen sistematikisht, por sepse qytetari nuk ka shkuar vetë t’i kontrollojë me çizme gome. Bashkitë nuk janë për mirëmbajtje, por për foto pas shiut. Ministritë nuk janë për parandalim, por për status pas fatkeqësisë.

Ironia është se shteti që nuk arrin të mbledhë plehrat çdo ditë, arrin me përpikëri të mbledhë fajin dhe t’ia dorëzojë popullit. Një shtet që nuk kontrollon ndërtimet, por kontrollon narrativën. Një qeveri që nuk pastron kanalet, por pastron duart.

Dhe kështu, përmbytjet shndërrohen nga dështim institucional në mësim morali. Jo për ata që qeverisin prej vitesh, por për ata që jetojnë mes ujit dhe baltës.

Në fund, mesazhi është i qartë: Në Shqipëri mund të mbytesh nga uji, por kurrë nga përgjegjësia e pushtetit. Ajo gjithmonë gjen rrugë alternative për të rrjedhur… drejt qytetarit.