Nga Korça, Ervin Salianji dha një leksion të hidhur mbi “meritokracinë shqiptare”, ku sakrifica nuk shpërblehet, por postet shpërndahen si pica falas.

Mes demokratëve të mbledhur, ai nuk humbi rastin të thoshte troç:

“Unë bëra burg, të tjerët morën postet.”

Ironia ishte aq e trashë sa mund të shihej edhe nga satelitët: ai vuajti, ata fituan. Një histori që përmbledh Shqipërinë në një fjali: kush punon dhe sakrifikon, mbetet anonim; kush shfrytëzon sistemin, mban kolltukun.

Salianji nuk e fshehu asnjë çast hidhërimin e tij: burgjet ishin të tij, por zyrat dhe postet, që ai i konsideron “frute të meritës së tjetrit”, i morën të tjerët. Një paradoks tipik shqiptar: shteti shpërblen më shumë oportunizmin se sakrificën.

Ai përdori këtë frustrim për të mobilizuar demokratët, duke shpjeguar se opozita nuk duhet të dorëzohet përpara qeverisë dhe atyre që “bëjnë pazare brenda partisë”, ndërsa ata që sakrifikojnë vetëm marrin medalje morale.

Publiku qeshi me ironi të hidhur: historia e vjetër, ku burgjet janë për idealistët dhe kolltukët për oportunistët, u rikthye live në Korçë. Një mesazh i fortë: për të mbijetuar në politikë, duhet të dish të vuash në heshtje dhe të shikosh të tjerët të ushqejnë egon e tyre me kolltukë.

Në fund, si çdo kronikë e mirë satirike shqiptare, mesazhi ishte i qartë: Në Shqipëri, mund të bësh burg, të jesh hero dhe sakrifikues… por kolltukun e marrin ata që nuk e meritojnë. Dhe shteti? Qesh me ne nga dritarja e zyrës.